Dagboek van een ADDer #2: de afterklimtripkater

Twee dagen geleden ben ik teruggekomen van een klimtrip naar de Dolomieten. Voor het eerst in een lange tijd voelde ik me weer rustig. Sterk. Mijn overbelaste brein gekalmeerd door de ruige pieken om me heen. De bergen zijn mijn heroïne, de rotsen onder mijn vingers mijn medicijn. Zoals altijd laden de bergen me op en normaal gesproken betekent dit dat ik er ‘thuis’ weer een tijdje tegenaan kan.

Deze keer is de ‘afterklimtripkater’ echter heftiger dan ooit. Waar ik op de terugreis nog wegdroomde bij de fijne herinneringen van de afgelopen weken, werd ik bij aankomst op Terschelling ruw wakker geschud. Het is druk op het eiland. Heel erg druk. De bouwvak is begonnen en binnen vijf minuten op het eiland had ik al meer mensen gezien dan in de afgelopen weken bij elkaar.

De ochtend na mijn thuiskomst, en ik word wakker met een knagend gevoel. Tijdens mijn ochtendrondje met de honden hoor ik onafgebroken het snerpende geluid van een drone, word ik bijna omver gefietst door dikke mensen op e-bikes en word ik opgeschrikt door kinderen die gillen om speelgoed en ijs. Ik merk dat ik emotioneel begin te worden. Verwoed probeer ik de fijne herinneringen van de afgelopen weken vast te houden maar ze glippen als water door mijn vingers. Verdrongen door de vele prikkels die als mokerslagen binnen lijken te komen. Wandelend door mijn woonplaats, omringd door landgenoten, vrienden en familie voel ik me misplaatster en eenzamer dan ooit.  

Als ik weer bijna thuis ben is de chaos in mijn hoofd compleet. Ik probeer een opkomende huilbui te onderdrukken maar slaag daar maar deels in. Zoals altijd heeft Pim dit vrijwel direct door en even later begraaf ik mezelf snikkend in zijn schone t-shirt. Ik wou dat ik het uit kon leggen, dat ik de woorden kon vinden om te vertellen hoe ik me voel en wat ik nodig heb. Maar hoe kan ik dit verwoorden als ik het zelf niet eens helemaal begrijp? Was ik mezelf in de bergen kwijtgeraakt? Of had ik mezelf juist gevonden?

Nadat ik ben uitgesnotterd en de honden brokjes heb gegeven pak ik mijn hardloopschoenen. Rennen is vaak het enige dat nog een beetje helpt in zo’n situatie; uit mijn hoofd, in mijn lijf. Wellicht worden de chaotische gedachten in mijn hoofd door het ritme van mijn pas op hun plek geschud. Ik hoop het tenminste.

Tijdens het rennen merk ik inderdaad dat ik rustiger word. Mijn ademhaling wordt regelmatiger en de zoute eilandwind lijkt mijn hoofd geleidelijk schoon te blazen. Ik vervloek mezelf omdat ik ben vergeten water mee te nemen. Het is warmer dan ik dacht en nu dwingt de dorst me terug te keren terwijl ik eigenlijk verder had willen lopen.

Als ik bijna thuis ben hoor ik een geluid vlak naast me. Ik kijk opzij en zie dat er een man van een jaar of vijftig naast me is komen fietsen.

‘Hoi’ zegt hij grijnzend tegen me. ‘Spring maar achterop hoor meisje, dat vind ik wel gezellig.’

‘Laat me verdomme toch met rust’ schiet het door mijn hoofd en ik moet me inhouden om deze grijnzende grijsaard niet van zijn fiets te beuken.

‘Nee bedankt’ bijt ik hem toe en ik hoop dat ik hem hiermee afgepoeierd heb. Hij blijft echter stug naast me fietsen terwijl ik mijn pas versnel. Pas als ik een steegje induik raak ik hem kwijt en ik merk tot mijn irritatie dat ik bijna begin te hyperventileren. Dat kon er ook nog wel bij.

Als ik even later de voordeur achter me dichttrek laat ik mezelf hikkend op de grond zakken. Frodo komt direct op schoot zitten en drukt zich tegen me aan terwijl Gisli haar stinkende knuffelaap in mijn gezicht duwt. Ondanks alles moet ik glimlachen en al gauw rol ik giechelend over de grond in een wirwar van hondenpootjes. Mijn problemen lost het niet op maar toch lijkt het leven altijd zonniger na een harige knuffelsessie.

Toch kan ik het knagende misplaatste gevoel van vanochtend niet van me af schudden en even later open ik mijn laptop. Ik open google maps en zoom in op de Europese berggebieden. Ik volg slingerende weggetjes en laat mijn ogen dwalen over hoge pieken. Op zoek naar de volgende beklimming, een weg uit dit dal en hopelijk, naar mijn plek in deze wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.