Nachtmerries

De slapeloze nachten zijn terug. De zeldzame momenten dat de slaap me wel weet te vinden word ik zo geteisterd door nachtmerries dat ik terugverlang naar het eindeloze wakkerliggen.

Dus ik ren. In de hoop dat de uitputting ooit zal zorgen voor een droomloze slaap. In de hoop dat de vrijkomende endorfine de duistere gedachten uit mijn hoofd kan verdrijven. In de hoop het lichtpuntje aan het einde van de tunnel ooit eens te bereiken. Een lichtpuntje dat steeds kleiner lijkt te worden naarmate de dagen vorderen.

Een tijd lang ging het goed. Na jarenlang onder de armoedegrens te hebben geleefd kon ik mede-eigenaar worden van een klein duurzame kledingwinkel. De jaren ervoor werkte ik van flexcontract naar flexcontract. Mogelijk gemaakt door de doorgeslagen flexibilisering die floreerde onder het bewind van Rutte.

De kledingwinkel draaide geen topomzetten, maar leverde genoeg op om een bescheiden salaris te verdienen. De bijkomende vrijheden en het gevoel eindelijk eens zelf de touwtjes in handen te hebben waren voor mij genoeg om de knoop door te hakken: ik werd ondernemer. Ik zette me in voor duurzaamheid in de kledingindustrie. Ik betaalde belastingen en droeg bij aan een vrolijk en gezellig straatbeeld, ook in de tijden dat het stil en leeg was op Terschelling.

Het gevoel weer regie te hebben over mijn eigen leven en het langzaamaan verdwijnen van mijn financiële zorgen deed wonderen voor mijn mentale gesteldheid. Tot nu.

De reden? Het kromme beleid van meneer Rutte en Hugo de Jonge. Onze minister van Volksgezondheid vindt het namelijk belangrijker dat er duizenden mensen op een voetbaltribune kunnen staan, dan dat onze kleine winkel of het cafétje van mijn buurvrouw weer open kan. Frenkie de Jong kan namelijk echt geen miljoentje missen, maar de lokale ondernemer heeft vast nog wel ergens een sok met geld liggen, en anders kunnen ze altijd nog hun huis verkopen. Over een jaar of vijftien zijn ze immers wel aan de beurt voor een betaalbare huurwoning.

In een crisis die -naast de walgelijke manier waarop we dieren behandelen- voornamelijk veroorzaakt wordt door het jarenlange kapotbezuinigen van ons zorgsysteem, is het gek dat er geen aandacht lijkt de zijn voor de voor de hand liggende optie: investeren in een gezonde levensstijl. Feit is nog steeds dat ongeveer 75% van de Covid-patiënten op de IC’s zwaar overgewicht heeft. Het bestrijden van overgewicht lijkt dus een belangrijk onderdeel van de oplossing te zijn, naast het uitbreiden van de zorgcapaciteit in Nederland. Maar het stimuleren van een gezonde levensstijl wordt door ons vooruitstrevende landje uiteraard gezien als betutteling. Iedereen moet immers zelf kunnen bepalen of hij zijn lichaam volpropt met gif.

Ahold, één van de grootste distributeurs van suiker en vettigheid in Nederland, is ondertussen uitgeroepen tot grote winnaar van de coronacrisis. Ik ben benieuwd of ze trots zijn op zichzelf, nu ze winnaar zijn in een strijd die verder alleen maar verliezers kent.

Dat Ahold, onze grote winnaar, onderdeel kan zijn van de oplossing door gezonde voeding goedkoper te maken dan ongezonde dikmakers wordt bovendien subtiel genegeerd door Rutte. Het in elkaar zetten van een spoedwet om de avondklok juridisch waterdicht te maken is in een dag geregeld, maar over hogere belastingen op slechte voeding moet minstens jarenlang gepolderd worden. Mijnheer Rutte vind het namelijk prima dat het MKB op instorten staat, maar voor zijn vriendjes bij grote multinationals gaat hij door het vuur.

Morgen is er weer een persconferentie, waarvan de inhoud zoals gewoonlijk al grotendeels op straat ligt. De regie over mijn leven ligt in handen van een minister van Volksgezondheid die volle voetbaltribunes verkiest boven het tegemoetkomen van kleine ondernemers die al maandenlang op de rand van de afgrond balanceren. Het vertrouwen is verdwenen, en daarmee ook het kleine lichtpuntje aan het einde van de tunnel.

Dus ik ren. Niet om af te vallen, mijn gestreste lichaam houdt toch geen kilo meer vast. Maar om de in elkaar over vloeiende dagen sneller te laten gaan. Om weg te rennen voor de donkere wolken die me na een lange afwezigheid weer achtervolgen. Om te vluchten uit deze staat van wakker zijn, in een realiteit die steeds meer op een nachtmerrie begint te lijken.

Auteur: Woorden uit het Noorden

#schrijver #klimmer #digitalnomad #professiona… Zucht.. wie hou ik ook eigenlijk voor de gek. Mijn huis op wielen rammelt bijna uit elkaar, ik heb al vijf dagen mijn haren niet gewassen en mijn puppy rent dolblij rond met een enorme knuffelpenis. Ik ben Welmoed Ubels, en al schrijvend probeer ik chocola te maken van de samenleving en de wereld om mij heen. Lukt me dat? Soms. Zo niet, dan reis ik naar de bergen. Klim ik naar grote hoogtes om de wereld eens van een afstandje te bekijken. Ik kan het iedereen aanraden. Regelmatig vind je me op steile rotswanden, hangend aan mijn vingertoppen. Waarom ik dat doe? Dat vraag ik mezelf ook vaak af. Klimmend en rondzwervend in mijn busje zoek ik naar verhalen, naar antwoorden, en misschien ook wel naar mezelf. Op mijn blog lees je over mijn hoogte- en dieptepunten, over zoeken en vinden. En over puppies met enorme knuffelpenissen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.